rammelen in pace
als rammelaar sterft gaat hij dood
van geluk op zijn lippen
geen laatste woord maar een zucht
zijn lichaam mag mee naar de hemel
aan de hand van zijn ontbrekende rib
en een naam geschreven met lucht
zij kijkt vellen uit de bomen
en schrijft hele bossen vol
hij lacht herfst en laat de blaadjes
vallen voor deze ene keer
alle woorden die hij kent
vannacht overbodig
2 January 2007 at 01:19
Nog niet dood gaan, ok?
oud en nieuw
en ze hieven gelijk
van man tot vrouw
tot man het glas
geluk en voorspoed
ook in 2007
alles blijven geven
swingen en zingen
zo is het goed
Frans Vlinderman
17 August 2007 at 00:27
Ik hupte ongericht wat rond en opeens stond hier je weblog…dat is mooi; ik had je link nog niet op mijn site en zo dadelijk dus wel.
)langsrollen, maar dit gedicht vind ik beter, erg mooi zelfs.
Hieronder zag ik mijn naam (tussen vele andere
Groet van Beli
11 January 2008 at 13:47
zoals bloed door het lichaam vloeit is leven van alles
je gedicht is wonderlijk rammmelaar
mooi beelden als of je
het onder een bodhiboom schreef
wens je even een voortvarend 2008
alles goeds en mooi’s
voor jou en de mensendie je welgezind dierbaar lief zijn
van ons
ron , rick en mij, annemieke
kus op je beide wangen
lieve groeten
graag even hier gelezen , verstilt
van je beelden
13 January 2008 at 18:09
heel mooi in dicht vorm geschreven
mooie woorden in toon en klank
heel apart ,alleen een dingetje
een lichaam kan niet naar de hemel
wel de geest ,want je hebt met de zwaarte kracht te maken leuk gedaan
heel subtiel graag gelezen Diana